Ya sen, a pervane!

Bilirim ki sen tastamam âşıksın; hatta belki âşıksın.

Sevgilini bir kerecik görmeye can verirsin:

bir vuslata iki cihan verirsin.

Sen ki mumun başındaki yalıma âşıksın

ve onu kucaklamak için

her daim uğraşırsın.

Senin kavuşman bir yok olmadır.

Müşkül olan da bunu biliyor oluşun…

Sen bir ışığa canını saçarsın; ben candan gamdan ışığını isterim.

Öyleyse de bana, aynı değil miyiz seninle geceler boyu?

Ta seherlere dek birlikte yanmaz mıyız?

Sende alev, bende Mecnun sevdası.